لطفا به ادامه مطلب مراجعه کنید!
نام : جان کریستوفر دپ سوم
تاریخ تولد : ۶.۹.۱۹۶۳
قد: ۱۷۸ سانتی متر
وزن : ۷۰ کیلو
محل تولد : اونزبراو – کنتاکی
مو : قهوه ای – معمولا ژولیده
چشمها : قهوه ای
مشاغل: مسوول پمپ بنزین- فروشنده لوازم تحریر – موزیسین – بازیگر
تاتوها : بازوی راست - سر سرخپوست
بازوی چپ - قلب با کلمه betty sue و مثلث واژگون
سه مستطیل روی انگشت اشاره دست راست –
جمجمه و استخوان روی ساعد راست
شکلی شبیه عدد 3 روی دست چپ
کلمه Lilly Rose روی سینه بالای قلب
کلمه Jack و یک پرستو روی ساعد چپ
و دو سه تا خالکوبی دیگه .
اقوام: مادر : بتی سو پالمر
پدر : جان دپ
برادر : دنی
خواهر : کریستی و دبی
وضعیت تاهل : طلاق- نامزد- نامزد- نامزد ..... فعلا رابطه ثابت با ونسا پارادی
لطفا به ادامه مطلب توجه فرمایید...!
با نام نیکلاس کوپولا متولد 7 ژانویه 1964 در لانگ بیچ کالیفرنیای آمریکا . برادرزاده فرانسیس فورد کوپولا و دانش آموخته دبیرستان بورلی هیلز، ترک دبیرستان در کلاس یازدهم و آموزش در کنسترواتوار تئاتر آمریکا . آموزش بازیگری با پگی فیوری. کسب سوشهرت در سال 1989 به خاطر بلعیدن سوسیییس زنده برای فیلم بوسه خون آشام . برنده جایزه بهترین بازیگر مرد از سوی منتقدان نیویورک ،برنده جایزه بهترین بازیگر درام مرد از سوی گلدن کلوب و برنده جایزه اسکار به خاطر ترک لاس وگاس در سال 1995. نیکلاس کیج در نخستین حضورهایش بر روی پرده سینما به صورت مرد دروغگویی ظاهر می شد . ولی هنگامی که در فیلم بزرگ کردن آریزونا خود را به کاریکاتوری تبدیل کرد سبکش به شکل آشکاری دلپذیر شد. کیج از اندامک دراز ،حالت فداکاری جاودانه و مژه های تیره اش نقش کمدی خرگوشی وحشی را ساخت. او در فیلم پیچیده تر ماه زده در نقش قصاب جوانی که عاشق نامزد متارکه کرده برادر بزرگش می شود سبک کمدی اش را توسعه می دهد . سپس کیج با بازی درخشانش در بوسه خون آشام در نقش گرد آورنده ادبی تازه به دوران رسیده که فکر می کند تبدیل به خون آشام شده است ،خویش را پیشر فت می دهد . این گردآورنده ادبی طعمه افتاده اش را بر دل مشغولی نگه می دارد و سرگرم کننده تر می شود . کیج به مسخرگی جیم کری در نقاب متحول می شود ، ولی بدون جلوه های ویژه کیج در قلب وحشی (دیوید لینچ) در نقش دریانوردی معتاد موفقیت چندانی کسب نکرد . او در دهه نود در کمدی سبکس ،نقش های تحسین برانگیزی ایفا کرد به ویژه با اندرو برگمان بسیار خوب کار کرد . در ماه عسل در لاس وگاس او نقش جک سینگری مردی است که نامزدش را در بازی پوکر از دست می دهد و بر وحشتش از ازدواج چیره می شود.
کیج همچنین در نقش آرام تری از پلیسی که متاهل که بلیت بخت آزمایی برنده ای را به انعام پیش خدمتی می دهد در فیلم می توانست برای شما اتفاق افتاده باشد به خوبی ظاهر می شود داستان فیلم از این قرار است این پلیس آرام برای نوشیدن چای وارد رستورانی می شود هنگام پرداخت صورت حساب می بیند که همسرش که زن عقده ای هم بوده تمام پولهایش را برداشته وپیش خدمت این را می گوید که فردا هر مقدار پولی به دستم امد مقداری از آن به تو می دهم و از قضا شب همان در قرعه کشی ده میلیون را برنده می شود و و مقدار از این پول را به این پیش خدمت می دهد.
و در فیلم نوآر غرب ردراک اجرای درستی رائه می دهد . به نظر نمی آید که او در این فیلم بازی می کند و ضمن مانند خودش هم به نظر نمی رسد.او روی پرده سینما جا افتاده است و به طور پیوسته مردانه تر و خوشتیب تر می شود گرچه ممکن در اجرایی ناشیانه ناتوان باشد.
بالاخرا در ترک لاس وگاس او این امکان را یافت که حقیقتا به عمق مهارت کار کمدی اش برسد . او دراین فیلم نقش بن ساندرسون را ایفا می کند . بن ساندرسون نویسنده نوشخواره ای است که هالیوود را به قصد لاس وگاس ترک می کند تا سر حد مرگ نوشخوارگی می کند . کیج بدون زیر پا گذاشتن شخصیت بن به ما نشان می دهد که چگونه از میان گریزهایش نگاه کنیم . کیج مدت زمان زیادی است که هیجان انگیز ترین بازیگر جوان سینمای آمریکاست . با ترک لاس وگاس پرشورترین هم شده است
« متیو پیگ دیمون » 8 اکتبر 1970 در منطقه کمبریج ، در ماسا چوست و در خانواده ای با ریشه های انگلیسی ، اسکاتلندی و فنلاندی به دنیا آمد . پدرش ( کنت تلفر ) بانکدار و تنظیم کننده برگه های مالیاتی و مادرش ( نانسی کارلسون ) استاد دانشگاه « لسلی » در رشته های مرتبط با آموزش و پرورش و متخصص آموزش خردسالان بود . برادرش ( کایل) نیز که سه سال از او بزرگتر است . در حال حاضر به کار مجسمه سازی مشغول است .
بقیه در ادامه مطلب!
سیلوستر استالونه:
محل تولد:امریکا
سال تولد:1946
همسر:جنیفر فلاوین تالیتا شر
فرزندچهارم خانواده
بقیه در ادامه مطلب!
هامفری دیفارست بوگارت (به انگلیسی: Humphrey Bogart) هنرپیشه و تهیهکننده آمریکایی بود.
نام مستعار وی بوگی (Bogey/Bogie) بود.
بقیه مطلب در ادامه مطلب!
فدریکو فلینی (به ایتالیایی: Federico Fellini) (زادروز: بیستم ژانویه۱۹۲۰ -درگذشت سی و یکم اکتبر ۱۹۹۳) فیلمنامه نویس و کارگردان ایتالیایی است. وی یکی از نامداران سینمای ایتالیا است که برای شیوه ی ویژه اش در آمیزش انگاره های رویاگون و فراهنگام بارز شده است. ارجمندترین فیلم او، ½۸هشت و نیم با بازی مارچلو ماستریانی است. «هشت و نیم» برنده دو جایزه اسکار بهترین فیلم برونگان و بهترین بازیگردانی در سال ۱۹۶۳ شد.
فهرست مندرجات
|
فدریکو فلینی در سال ۱۹۲۰ در خانواده ای میانه نوا در ری مینی Rimini زاده شد.پدرش اوربانو فلینی Urbano Fellini فروشنده ی دوره گرد وکلان فروش بود و مادرش آیدا باربیانی Ida Barbiani زنی بود خانواده دوست و خانه دار. فدریکو از هنگام کودکی شیفته ی بازیگرانی بود که در نمایش بازی ها vaudeville و گرده چادر circus هنرنمایی می کردند. در پس ازها یادهای این دیدشن ها بر فیلم هایش هنایش بسیار گذاشت. همچنین آموزش او در دبستان دینی کاتولیک از دیگر هنایش ها بود که به فیلم هایش هوایی خرده گیر از کلیسا و با این همه سرشار از روان آشایی spiritual می بخشید
در باره ی ری مینی فلینی نوشته اند: "ری مینی آب وهوای عجیبی دارد باد و بوران و مه و بارانهای ناگهانی از ویژگی های آب و هوای آنجاست. مردمش خرافاتی و متعصب هستند با آداب و رسومی عجیب، و تشریفات و سنن مذهبی با شکوه که فراوان در آنجا اجرا می شود... علاوه بر اینها شهر دارای حالتی بسیار اسرار آمیز است . همه جای شهر علایم تاریخ بیزانتن به چشم می خورد. و آنسوی آبها ، سواحل ابری ، دریای مرموز و خانه های سنگی واقع شده است. و آنها که بیوگرافی فلینی را می نویسند جوان کنجکاو جستجو گری را به ما می شناسانند که در امتداد ساحل قدم می زند - در میخانه ها شراب می نوشد - و ساعت ها در ایستگاه راه آهن مسافرین را به نظاره می نشیند- گاهی برای مجلات کاریکاتور می کشد - زمانی دلقک سیرک می شود و هر از گاه داستانهای بی شرمانه را در مجلات به چاپ می رساند." وی پس از کوتاه هنگامی گزارشگری از تبه کاری ها در ششم فوریه ۱۹۳۸ نخستین شوخ انگاره ی caricature خویش را در روزنامه ی دومینیکا دل کوریه Domenica del Corrier به چاپ رساند.در همان سال از زادگاهش به سوی فلورانس و رم رهسپار می شود.
همکاری او با سینما با نوشتن خنده آورانه هایی برای هنرپیشه یی بنام آلدو فابریزی Aldo Fabrizi آغاز شد. در ۱۹۴۳ با جولیتا مسینا Giulietta Masina همسری گرفت. جولیتا در چندین فیلم او بازی کرد و فلینی او را والاترین مند هنری خویش نامیده است.
در ۱۹۴۵ فابریزی فلینی را به کادگردان نامدار و ارجمند روبرتو روسلینی Roberto Rosselini شناساند.روسیلینی اورا در نوشتن فیلمنامه یی از کارزار رزمندگان ریرزمینی ایتالیا در برابر نیروهای آلمان نازی، بنام رم شهر بی دفاع Roma, Citta Aperta به یاری گرفت و همچنین او رابه دستیار کارگرانی برگزید واین فیلمی بارز در "جنبش نو شدایش" neorealist movement بود . در ۱۹۴۸ روسیلینی فیلم شیدایی L'Amore را کارگردانی نمود که بخشی از آن بر پایه داستانی بود به نوشته ی فلینی بنام "شگفتاک" Il Miracolo که در باره ی زنی روستایی (به بازیگری آنا مانیانی Anna Magnani)است که می پندارد ولگردی که او را آبستن نموده (به بازیگری فلینی) سنت جوزف است و او را سرنوشت آنست که عیسی را بزاید وبه چهان آورد. اگرچه "شگفتاک" از دیدسوی سبک شناسی فیلمی نوشدایشی و ساخته ی روسیلینی است وراکه درآن هنایش سبک رازناک و سرودای فلینی بس نمایان است
در سال ۱۹۵۱ با راهنمایی ارته وای technical supervision آلبرتو لاچودا Alberto Lattuada فلینی نخستین کار سینمایی خویش بنام روشنایهای گوناگونه Luci del Varieta را کارگردانی نمود. این فیلم بررسی بس فشرده یی درونی از زندگی بازیگران نمایش بود که پیش نشانی شگرف بوداز شاهکارهای آینده او، با انگاره ها یی از دیدگاه هایی پر از ماتم و تنهایی و افسردکی.
در سال ۱۹۵۲ شیخ سفید Lo Sceicco Bianco را کارگردانی میکند، که در آن جهان پوشالی و کم ژرفای ستارگان سینما را با تلخ خند به آزمون میکشد. گرچه این دو فیلم نخستین تماشاگران چندانی را در نمی یابند، وراکه ولگردها I Vitelloni فیلم درپس او آفرین جهانیان را برمیانگیزد.فلینی در این فیلم دیدگاه خویش را به جهان دل زده و سرخورده و نابهنجار مردم میان رده ی دور از پایتخت گسترش می دهد تا که ریشه های آفت زده ی رفتار آسیب زای جوانان را کاوش کند.
اگرچه فیلم های نخستین فلینی به آشکاری در مایه ی سبک "نوشدایی" کار شده اند با این همه از همان آغاز دلبستگی و مهر او به کسگان های characters نابخرد و لولی وش نمایان است و به همین گون شیفتگی او به بیهودگی و کژهودگی و سبکسری نشان از سبک ویژه ی او دارند.
پس از فیلم کوتاه "بنگاه زناشویی" Agenzia Matrimoniale در سال ۱۹۵۳ ، فلینی فیلم "جاده" La Strada را در ۱۹۵۴ کارگردانی نمود که ارجمندی جهانی رابر او به آوند یکی از برترین کارگردان های سال های پس از جنگ دوم جهانی فرا آورد و پاداشن اسکار را برای بهترین فیلم بیگانه درآمریکا دریافت نمود.این فیلم بیاد ماندنی و تکان دهنده داستان دختر جوان پاک وساده یی (جولیتا مسینا) را می گوید که از سوی خانواده ش به گروهی از مردان نیرومند درشتخوی فروخته میشود که بازیگز گرده چادر (سیرک)می باشند. این فیلم با بکارگیری دیدسارهای فرا شدایی surreal scenes از سبک نوشدایی دوری می گرفت. "جاده" در سبک سرودا و نمادین فلینی پیام آور رهسپاری دو دلباخته ی همراه و ناهموار بسوی رستاخیز شان بود. آهنگ زمینه ی فیلم را نینو روتا Nino Rota ساخته بود که هنایش نگاره های فیلم را دوچندان می نمود. همکاری روتا با فلینی تا هنگام مرگ روتا در ۱۹۷۹ در پی بود.
در ۱۹۵۵ فلینی "کلاه بردار" Il bidone را ساخت که اگرچه ژرفای اندیشار "جاده" را نداشت وراکه از پرداختی استادانه بهره ور بودو داستان گروهی از خرده کلاه برداران را به خوشوایی و هشیاری می پرداخت. شبهای کابیریاLe Notti di Cabiria ۱۹۵۷ داستان افسون کننده ی زندگی یک روسپی ( با بازی جولیتا مسینا) بود، که فلینی را به آوند کارگردانی دل وا و شداگر romantic realist استواری داد.
در آغاز دهه ی ۱۹۶۰ فلینی دو شاهکار سینمایی خویش "زندگی شیرین" La Dolce Vita ، و "هشت و نیم" 81/2 را به همراه کار کوتاه خوبش در "بوکاچیو ۷۰"، Boccaccio 70 آفرید. "زندگی شیرین"، ساخته شده در ۱۹۶۰ یک فیلم سه ساعته، چشم انداز گسترده یی از زندگی هموایان ایتالیایی Italian society را از دید یک روزنامه نویس هم هنگام (با بازی مارچلو ماسترویانی ) نشان میداد. در این فیلم فلینی با بکاربری نمادهای دینی از دیدگاه ژزویتها، گندایه و آزردگی های تنانه ، زشت وارها grotesquerie و آدمک های دیوگون دلبستکی خویش را به اینگونه داستان سرایی آشکاره ساخت. او در بخش کوتاهش در "بوکاچیو ۷۰"، ساخته شده در ۱۹۶۲ گره های روانی و پنداشت های تن گرای مردی میانه سال را به پژوهش کشید واین پیش درآمد شاهکار ارزنده اش "هشت و نیم"، ساخته شده در ۱۹۶۳ بود که در آن فلینی زیرکانه سختاک خویش را در گزینش نهاده یی برای فیلم تازه اش به فیلم برمی گرداند و بنابرین نهاده ی "هشت و نیم" پژوهش درسختاک کارگردانی نامداراست که نمی داند برای فیلم آینده ی خود چه نهاده یی برگزیند. مارچلو ماسترویانی در انگارش کارگردان بازیگر نخست فیلم بود.نام "هشت و نیم" گواه آن بود که تا آن هنگام فلینی هفت و نیم فیلم ساخته بود و این تازه ترین فیلم شماره ی هشت و نیم بود-- پیداست که او فیلم های کوتاهش را نیمه فیلم در می شمرد. هشت و نیم پاداشن اسکار دیگری را ربود.
نخستین فیلم رنگی فلینی "جولیتای روان ها" Giulietta a Degli Spiriti در سال ۱۹۶۵ تلاشی بود پیشرفته در هنگام، واز این روی ارج ناگرفته. این فیلم به پژوهش در زندگی همسرش جولیتا مسینا می پردازد که در این هنگام از اوج هنری به پایین افتاده و با سختی هایی در زندگی گریبانگیر ست. جولیتا مسینا خود بازی نخست فیلم را به گار می گیرد. فلینی در ین فیلم هوایی زن سوی گرا feminist دارد وراکه بازکاوان فیلم بر درونگرایی او خرده گرفتند،و از پذیرایی فیلم سر باز زدند.
ساتیریکون فلینی Fellini Satyricon ساخته شده در ۱۹۶۹ را بسیاری از بازکاوان آژده ی اوج کارهای او میدانند. "ساتیریکون فلینی اقتباسی است از داستانی به همین نام از تیتوس پترونیوس آربیتر Titus Petronius Arbiter واژه ی ساتیریکون لغت لاتینیزه Satyr به معنای دیر شهوتران میباشد و اگر همین Satyr را به صورت Satiric بنویسیم معنایش اثر هجوآلود و انتقادی خواهد بود و ساتیریکون فلینی واجد این هر دو معناست." [۵] در "ساتیریکون" و "جولیتای روان ها" فلینی از داستان گویی درسپاری یک راستا سر باز زد. به ویژه ساتریکون آمیزه ایست در هم از انگاره های مالیخولیایی. سرشار از انگارهای زشت و اندام های برهنه در پتیارگی با زیبایی. او این شیوه ی نا به آهنگ را که تهی از مردمی و به دور از آشاوانی وزیبایی چشم اندازهای فیلم های پیشین اش بود در دو فیلم دیگر خود دلقک ها I Clowns، ۱۹۷۰ و رم فلینی ۱۹۷۲ Fellini Roma دنباله گیری نمود بیاد میآرم Amarcord فرجام فیلم های ارزنده ی او بود که نشان از بازگشت او به نپتر مردمی و دوستی بود. او در این فیلم با مهربانی ری مینی روزگاران خردسالی را یاد میکند و همه ی فیلم از خوشخندی سازگار و آسوده پر بارست. ابن فیلم پادشن اسکاری دیگررا به آوند بهترین فیلم نا انگلیسی زبان دریافت میکند.
پس از "بیاد میآرم" فیلم های فلینی آن تازگی و تری پیشین را نداشت. بازکاوان فیلم های او را بخودشیفته و سرد می یافتند و چنین مینمود که او دیگر چیزی برای گفتن نداشت. "کازانوای فلینی"، Fellini's Casanova ساخته شده در ۱۹۷۶ نمونه ی بارزی از این رده بود. اگرچه فیلم پسینه "و کشتی همچنان رهسپارست"And the Ship Sails On ، ساخته شده در۱۹۸۴ نیز از همین کمبود در رنج بود با این همه هنوز یادمان شیفتگی او برای آفرینش تن واهای رخشان و رنگ آمیز برجای مانده بود. "جینجر و فرد" Ginger and Fred در ۱۹۸۶ با بازی ماسترویانی و مسینا در انگاره ی دو پای فشان پیر به همین روی با خرده گیری رویاروی شد.
او در ۱۹۸۷ فیلم "میان دیدانداز" Intervista را چون کارنامه ی هنری خویش به فیلم آورد."میان دیدانداز" فیلمی درون فیلم بود که در چارچوبی فرا شدا یادآور کارهای گذشته او بود. در همان هنگام که بر پایه ی داستان فلینی برآنست که آمریکای کافکا را به پرده آورد یک گروه فیلم ساز ژاپنی از هر چنبش او فیلم میگیرد این ساختار به او پروا می دهد تا باهوایی اندوهناک گذشته ها را یاد آورد وبه داوری کارهایش بنشیند. آوای ماه Voice of the Moon در۱۹۹۰ فرچامین فیلم او بود که بر پایه ها ی داوری بازکاوان فرا شدا ترین surreal فیلم او و سرشار بود از یادمان های غریب و پر اندوه و اندیشار هایی در سررسید هنگام.فلینی در ۱۹۹۳ پاداشن اسکار را برای دستاوردهای زندگی سینمایی اش دریافت نمود.ِدر پایان همانسال آفندی بزرگ قلب او را از تپش باز داشت.
فدریکو فلینی در ستایش است برای جرات بینش، و شیفتگی و شادنودی آنی و هم هنگام، بااین همه فیلمهای او در بهترین دید سرشارند از نودشی ناب وکه تابانی درخشان زمینه شان هماهنگ است با هشیاری و بخردش آشکار شان. شاهکارهای فلینی در دهه های ۱۹۵۰ تا نخستین سالهای ۱۹۷۰ به پذیرش و پذیرایی آمدند.و او به آوند سینماگری نوآور و آفریدگار شناخته شد.
